جزئیات وبلاگ

به افراد نیازمند کمک کنید

شکلات تلخی که با هیچ ترفندی شیرین نمی شود

 

شکلات یکی از محصولات دانه‌ های کاکائو است که در اقلیم‌های گرمسیری غرب آفریقا ٬ آسیا٬ و آمریکای جنوبی رشد می‌کند. دانه کاکائو بطور رایج همان کاکائو نامیده می‌شود و در سرتاسر این نوشتار با همین نام به آن ارجاع داده خواهد شد . کشورهای غرب افریقا ٬ بویژه غنا و ساحل عاج٬ بیش از هفتاد درصد کاکائوی دنیا را تامین می‌کنند. کاکائویی که آنها می‌کارند و برداشت می‌کنند به اکثر کمپانی‌های شکلات سازی بزرگ‌ فروخته می‌شود. در سالیان اخیر ٬ تعدادی از سازمان‌ها و خبرنگاران استفاده گسترده از کودکان کار و در برخی موارد برده‌‌داری در مزارع غرب آفریقا را برملا کرده‌اند. از آن پس، این صنعت بطور روز افزون وارد فاز محرمانه شده تا بدین صورت کار را برای خبرنگاران طوری سخت کنند که نه تنها دسترسی آنها به مزارعی که در آن حقوق بشر همچنان نقض می‌شود را با مشکل مواجه کنند، بلکه از نشت گسترده اطلاعات به عموم مردم نیز جلوگیری شود. در سال ۲۰۰۴، به نقل از منابع خبری غیر رسمی محافظان بانوی اول ساحل عاج اقدام به ربودن و قتل یک خبرنگار کردند که بر روی گزارش فساد دولتی در صنعت پر سود کاکائو کار می‌کرد. در سال ۲۰۱۰، مقامات دولتی ساحل عاج سه تن از روزنامه‌نگاران را بعد از انشار یک مقاله با هدف افشاگری فساد دولت در بخش کاکائو دستگیر و زندانی کردند. مزارع کاکائوی غرب آفریقا کاکائوی کمپانی‌های بزرگی همچون هرشیز، مارس، و نسله را تامین می‌کنند که این نشانگر ارتباط مستقیم این صنعت با بدترین اشکال کار کودک، فروش انسان و برده‌داری است.

 

بدترین شکل کار کودک

 

در غرب آفریقا، کاکائو یک کالای کشت شونده است که بطور اخص جهت صادرات کاشته می‌شود. شصت درصد درآمد صادرات ساحل عاج از صادرات کاکائو بدست می‌آید. همانطور که طی سالیان دراز صنعت شکلات رشد کرد، تقاضا برای شکلات‌ ارزان نیز افزایش یافت. درآمد روزانه کشاورزان کاکائو زیر خط فقر و بطور میانگین ۲ دلار است، در نتیجه صنعتگران شکلات غالبا از کودکان کار برای رقابتی نگه داشتن قیمت‌ها استفاده می‌کنند. (کاری متداول و علت اصلی کار کودک در جهان)

کودکان غرب آفریقا تحت محاصره فقر شدیدی هستند و بیشتر آنها جهت کمک مالی به خانواده‌هایشان از سنین کم شروع به کار می‌کنند. برخی از کودکان سر از مزارع در می‌‌آورند، چرا که آنها نیاز به کار دارند و دلالان به آنان می‌گویند که این کار درآمد خوبی برای آنها در پی خواهد داشت. برخی دیگر از کودکان توسط بستگانشان به دلالان یا صاحبان مزارع فروخته می‌شوند، بستگانی که از خطرات محیط کار این کودکان و فقدان هرگونه تسهیلات برای تحصیلات آنان آگاه نیستند. این دلالان اغلب کودکان را از روستاهای کوچک در همسایگی کشورهای آفریقایی نظیر بورکینافاسو و مالی، دو تا از فقیرترین کشورهای جهان، می‌ربایند. این کودکان بمحض انتقال به مزارع کاکائو ممکن است برای سال‌ها و حتی همیشه خانواده‌های خود را ملاقات نکنند.

 

بیشتر کودکانی که بر سر مزارع کاکائو کار می‌کنند در محدوده سنی بین ۱۲ تا ۱۶ سال هستند، اما خبرنگاران کودکانی تا سن ۵ سال نیز یافته‌اند. بعلاوه، چهل درصد از این کودکان را دختران تشکیل می‌دهند و برخی تنها برای چند ماه آنجا می‌مانند، در حالیکه بقیه تا سنین بزرگ سالی در مزارع کاکائو به کار می‌پردازند.

 

یک روز معمول کاری کودک از ساعت شش صبح شروع شده و تا غروب آفتاب ادامه می‌یابد. برخی از این کودکان از اره برقی برای جنگل زدایی استفاده می‌کنند. بقیه کودکان از درختان کاکائو بالا می‌روند تا غلاف‌های دانه‌ها را به‌وسیله قمه قطع کنند. این چاقوهای سنگین، بزرگ و خطرناک ابزار استاندارد کودکان بر سر مزارع کاکائو هستند، که ناقض قوانین بین‌المللی کار بوده در حالی که یک قرارداد سازمان ملل در خصوص حذف بدترین اشکال کار کودک است. پس از قطع غلاف‌ها از درختان، کودکان باید آنها را در گونی ‌های که بیش از صد پوند وزن دارند بسته‌بندی کنند و آن را از میان جنگل حمل کنند. یک برده سابق کاکائو بنام آلی دیابات می‌گوید: بعضی از کیسه‌ها بلند تر از قد من بودند. به دونفر برای قرار دادن آن بر روی سرم نیاز بود. و زمانی که عجله نمی‌کردی کتک می‌خوردی.

 

هر کودک با نگه داشتن یک غلاف بزرگ در یک دست، می‌باستی همزمان غلاف دیگری را با قمه قطع کرده و با نوک چاقو آن را باز کرده تا دانه‌های کاکائو پدیدار شوند. هر ضربه قمه به‌طور بالقوه می‌تواند سبب قطع و برش بدن کودک شود. اکثریت این کودکان زخم‌هایی ناشی از ضربات قمه بر روی دست‌ها، بازوها، پاها و یا شانه‌های خود دارند.

 

علاوه بر خطرات ناشی از استفاده از قمه، این کودکان در معرض مواد شیمیایی کشاورزی مورد استفاده در مزارع کاکائوی نیز قرار دارند. همچنین کودکان کار در مناطق گرمسیری همانند غنا و ساحل عاج همواره با جمعیت بسیار زیادی از حشرات خطرناک دست و پنجه نرم میکنند و برای مبارزه با انها مقدار زیادی سم های صنعتی شیمیایی پخش میکنند. در غنا، کودکان ۱۰ ساله بدون لباس محافظ، به سم پاشی مشغول هستند.

 

صاحبان مزارع که از کودکان کار استفاده میکنند، به طور معمول برایشان ارزان ترین غذای ممکن؛ مانند ذرت و موز را فراهم میکنند. در بعضی موارد، کودکان بر روی تخته های چوبی، در ساختمان های بدون پنجره، بدون دست رسی به آب سالم و تخت خواب میخوابند. ۱۰ درصد از کودکان کار در غنا و ۴۰ درصد از کودکان کار سواحل عاج، که در مزارع کاکائو کار میکنند به مدرسه نمیروند و این امر ، خلاف استانداردهای کار کودک و قوانین سازمان جهانی کار است. محروم کردن کودکان از تحصیل تاثیرات کوتاه مدت و بلند مدت بسیاری دارد. بدون تحصیل کودکان مزارع کاکائو امیدی برای شکستن حلقه ی فقر ندارند.

تا امروز، فعالیت های کوچکی برای ازبین برد و یا کم کردن مسئله ی کودکان کار مزارع کاکائو در افریقای غربی صورت گرفته است. حداقل کاری که صورت گرفت این بود که مرکز صنایع ، با قبول وظیفۀ ازبین بردن پدیده ای که به گفته ی سازمان جهانی کار ” بدترین مدل کاری کودکان” است شروع به فعالیت کرد. این اقدام به عنوان روش هایی برای جلوگیری و مقابله با هر چیزی که به سلامت، امنیت و روحیه ی کودکان آسیب میزند است ، که شامل؛ کار با ابزار خطرناک و یا هر کاری که مانع از مدرسه رفتن آن ها می شود، است. ۱٫۸ میلیون کودک در غنا و سواحل عاج در معرض بدترین مدل کار در مزارع کاکائو هستند.

 

برده داری

 

اخیرا محققان، متوجه شده اند عده ای از کودکان که به افریقای غربی منتقل شده اند، در مزارع کاکائو مشغول به کار هستند، مزد دریافت نمیکنند. ابی میلز؛ مدیرعامل انجمن بین المللی حقوق کار اضافه میکند که: تمام تحقیقاتی که در افریقای جنوبی صورت گرفته نشان دهنده ی آن است که قاچاق انسان، به ویژه در ساحل عاج در حال انجام است. این در حالی است که اصطلاح برده داری بخش وسیعی از زمینه های متخلف تاریخی را در بر میگیرد، برده داری در صنعت کاکائو، همان قوانین حقوق بشری را زیر پا میگذارد که در تمام دنیا در انواع مختلف در حال رخ دادن است.

این موارد معمولا تحت اقدامات خشونت آمیز، مانند شلاق خوردن به دلیل ارام کار کردن و یا اقدام به فرار قرار میگیرند. خبرنگاران این را هم ذکر کرده اند که کودکان و بزرگسالان را، برای جلوگیری از فرار آنها، شب ها حبس میکنند. برده ی آزاد شده، الی دیبیت به خبرنگاران گفته: کتک خوردن بخشی از زندگی من بوده. من کسانی را دیده بودم که قصد فرار داشتند. وقتی که اقدام به این کار میکردند به شدت مورد ضرب و شتم قرار میگرفتند.

دریسا، برده ی تازه آزاد شد که هیچ وقت طعم شکلات را نچشیده بود، شرایط مشابهی را تجربه کرده بود. وقتی که از او پرسیدند به مردمی که شکلاتی را می خورند که از کار برده ها درست میشود چه چیزی دارد که بگوید، او در پاسخ جواب داد که: آن ها چیزی را میخورند که من برای درست کردن آن عذاب کشیدم. در ادامه می گوید که وقتی که مردم شکلات میخورند، انگار دارند گوشت تن من را میخورند.

 

آیا آزادی بردگان شکلات امکان پذیر است؟

 

 

صنعت شکلات با وجود نقش آن ها در کار کودکان، برده داری و قاچاق انسان، اقدام مهمی برای برطرف کردن این مشکل انجام نداده است. صنعت ۶۰ میلیون دلاری شکلات و تمامی کمپانی ها، قدرت پایان دادن به کار کودکان و برده داری را با پرداخت دستمزد قابل قبولی به کشاورزان کاکائو برای محصولشان دارند.

همچنین از صنعت شکلات درخواست کمک برای گسترش و حمایت مالی برای نجات و بازپروری کودکان شده است که تا به امروز اقدامی از طرف آنها صورت نگرفته است، مخصوصا در زمینه ی بازماندگان این برده داری. هارشی “بزرگترین کارخانه ی تولید شکلات در آمریکای شمالی، اتهامات مربوط به کار کودکان در این صنعت را رد کرده و از دادن اطلاعات مربوط به منابعی که از آنها کاکائو مورد نیاز خود را تامین می کند خودداری کرده است. این عدم شفافیت در ارائه ی اطلاعات مربوط به این صنعت، که توانایی اتمام و ازبین بردن کار کودکان را دارد صورت نمی گیرد و باعث می شود هیچ اقدامی در این زمینه صورت نگیرد.

 

آیا مارک های روی شکلات ها معنی دار هستند؟

 

به غیر از تولید کنندگان بزرگ در غرب آفریقا، مقدار قابل توجهی از کاکائو در آمریکای جنوبی یا لاتین نیز کشت می شود . این جایی است که اکثریت کاکائو ها با کیفیت بالا تولید می شود، که تا کنون هیچ مدرکی برای برده داری و کار کودک در این مزارع ثبت نشده است. در حالی که ممکن است بعضی از مزارع آمریکای لاتین نیز این شیوه های استخدام را را استفاده کنند، اما به طور گسترده مانند غرب آفریقا مستند نشده است.

 

امروزه برچسب های مختلفی بر روی شکلات ها وجود دارد، مانند گواهینامه های مختلف تجاری و صدور گواهینامه اتحادیه ها، با این حال، هیچ برچسبی نمی تواند تضمین کند که این شکلات بدون استفاده از کار کودک و برده داری ساخته شده است. در سال ۲۰۰۹، بنیانگذاران فرآیند صدور گواهینامه های سلامت کالا ، چندین تولید کننده از تامین کنندگان آفریقای غربی خود روا به دلیل شواهدی مبتنی بر استفاده از کار کودکان به تعلیق درآوردند. شرکت های شکلات سازی، با این حال، همچنان گواهینامه محصولات خود را دارای مدرک میکنند تا به مشتریان بگویند که آنها کاکائو خود را از منابع اخلاقی تهیه میکنند. اما در سال ۲۰۱۱ یک روزنامه نگار دانمارکی مزارعی را در غرب آفریقا را مورد بررسی قرار داد که نیاز مواد اولیه ی شرکت های بزرگ شکلات سازی را تامین می کنند. او کار غیر قانونی کودک را در این مزارع، که توسط کسانی از جمله UTZ و Rainforest Alliance تأیید شده، فیلم برداری کرده است. علی رغم ادعای صنایع ، کار کودکان هنوز هم در مزارع کاکائو در غرب آفریقا بسیار مشهود است.

البته برنامه های چندجانبه ی غیردولتی و مردم نهاد توسعه یافته اند و برای رفع علل ریشه ای “بدترین شکل کار کودکان” و برده داری در غرب آفریقا تلاش میکنند. با این حال، موفقیت این تلاش ها به حمایت واقعی و عدم انجام آن از سوی صنعت شکلات سازی در سال های آینده بستگی دارد.

 

گروه ترجمه بامداد : افشین رابونیک، حسام الدین آقاجانلو، حامد عزیزی، میلاد عبداللهی.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *